Geçen günler sakindi. Eskisi gibi Cenk’e diklenip durmuyordum ama yanıma tam olarak yaklaşmasına da izin vermiyordum. Gece sadece benimle aynı yatakta uyumasına izin vermiştim ki ne zaman o yatağa yatsak, eli karnıma sarılsa ve konuşsa kızım öylece hareketlenip eline sayısız tekme gönderiyordu.
Motosikletimi arasa da bulamamıştı ama artık ondan da vazgeçmiştim. Barış’ın kanayan yarasını zaten bir motosikletle söndüremezdim. Sabah evden çıkacakken bahçede yolunu kestim. ‘’Bugün bir arkadaşım buraya gelecek sorun çıkarma.’’ dedim.
‘’Kim?’’
‘’Kerim diye biri.’’ Erkek ismini duyunca yine o kıskançlığa girmişti. Konuşmasına fırsat vermeden devam ettim. ‘’Tek kelime edersen kötü olur. O benim dostum ve iyi davranacaksın. Aksi halde girdiğim bu sessizlikten çıkar senin canına okurum.’’
Yüzü
