Beş gündür banyo yapmak ve tuvalete gitmek dışında yataktan kalkmamıştım. Çok sıkılıyordum hatta sıkıntıdan kafayı yemek üzereydim ama yine de sabrediyordum.
Akşam olduğunda Cenk hep yaptığı gibi elinde yiyeceklerle yanıma geldi. Yemekleri yerken bana eşlik ediyordu. "Yarın tekrar doktor kontrolüne gidelim mi?" diye sordu.
"Fark etmez ama kontrole gitmek için henüz çok erken." Elindeki çatalı dudaklarıma uzatınca geri çevirmedim.
"Olsun. İçim rahat etmiyor böyle. Hatta gerekirse doğum zamanına kadar hastaneye yat, gözlem altında ol."
"Abartma." dedim bıkkınlıkla. Evde sürekli yatmak zaten kötüydü bir de hastane odasında yatmak istemiyordum.
Yemek bittiğinde odada tek kalınca baş ucumdaki kitabı alıp kaldığım yerden okumaya başladım. Zaten yapacak başka bir şeyim yoktu biraz bebek b
