4 gün sonra:
"Lalin, yemeğini yer misin artık?" Dediğinde cevap vermedim abime.
"Güzelim kaç gündür harap ettin kendini, az da olsa ye" dediğinde başımı iki yana salladım.
"Canım istemiyor" dediğimde sıkkınlıkla nefes verdi. Herkes bir köşede oturuyordu. Pınar Hanım Poyraz'ın yanında odadaydı.
Dört gündür buradaydık. Hiçbir gelişme olmamıştı. Ne bir tepki veriyordu, ne gözlerini açıyordu. Her geçen saniye yüreğim daha da sızlıyordu. Kalbimde ki yangın artık vücudumun her yerini sarmıştı. Pınar Hanım odadan çıktığında ağlamaktan şişmiş gözlerimi ona çevirdim. Mira uyuyakalmıştı, abim ise çıkardığı ceketini onun üstüne örtüyordu. Pınar Hanım eşinin yanına gitmiş, elini tutmuştu.
Babası mahvolmuş görünüyordu. Pişmanlık onu yiyip bitiriyordu, umrumda değildi. Poyraz'ın kalbini bu kadar
