Ethan’dan
Hastanenin koridorlarında yankılanan aceleci ayak sesleri, içimde büyüyen panik dalgasını daha da yükseltiyordu. Kapılar yüzüme kapanmış, sevdiğim kadını içeri almışlardı. Şimdi ise geriye sadece beklemek kalmıştı. Ama bu bekleyiş, her geçen saniyede içime ağır bir taş gibi çöküyordu. Gözlerimi kapının üzerindeki kırmızı ışığa dikmiş ondan gelecek iyi bir haber bekliyordum.
Defne’nin sedyede o solgun yüzüyle içeri götürülüşünü tekrar tekrar gözümün önünden geçiyordu. Zihnimden uzaklaştırmaya çalışsam da o görüntü aklıma kazınmış gibiydi. Avuçlarımda hâlâ onun soğuk ellerinin hissi vardı. Elleri… daha birkaç saat önce bana güç veren, yaşam dolu elleri ellerimden kayıp gitmiş beni bu soğuk koridorda onu beklemeye mahkum etmişti.
Koridorda yavaşça volta atmaya başladım. Ayaklarım
