45 bölüm
701 Kelimeler
Lena, sancılar arasında bir kahkaha attı, sonra hemen acıyla yüzünü buruşturdu.
,, Renzo, sen gerçekten berbatsın! Ama en azından yanımdasın, bu da bir şey…"
,,Seninle olduğum için çok mutluyum Lena… Ama bir daha böyle bir şeye girmeyelim, tamam mı? Yoksa ben de sancı çekecek hale gelirim!"
Lena, sancılarla mücadele ederken bile Renzo’nun bu komik ve şaşkın hallerine karşı bir rahatlama hissetti. Renzo, her ne kadar korkmuş ve şaşkın olsa da, onun yanında olmak için elinden geleni yapıyordu. Sonunda, sancılar doruk noktasına ulaştı ve Lena, Renzo’nun ellerini sıkıca kavrayarak son bir güçle doğumu tamamladı.
,, Renzo… Sanırım başardık. Ama cidden… seninle bir daha asla böyle bir şeye girmem!"
,, Kesinlikle! Senin doğum sancıların bana yetti de arttı bile! Ama Lena… sen harikaydın"
Lena, yorgun bir şekilde gözlerini kaparken, Renzo’nun bu sözleri onu biraz olsun rahatlatmıştı. Renzo’nun komik ama samimi desteği, bu zorlu anı biraz olsun katlanılabilir kılmıştı.
,, Massimo… Nerede?"
,, Şu anda gelemeyecek, Lena. İşleri var. Ama merak etme, ben buradayım"
Bu haber, Lena’yı biraz üzse de, yorgunluktan gözlerini kapadı ve dinlenmeye çalıştı. Gün boyunca, Renzo onun yanında nöbet tuttu, gözlerini hiç ayırmadan Lena’yı izledi.
Akşam olduğunda, Massimo sessizce odaya girdi. Renzo, patronunu görünce hemen koruma pozisyonuna geçti, ama Massimo’nun rahat tavrını görünce geri çekildi ve dışarı çıkmak için izin istedi.
,, Renzo, dışarıda bekle. Onunla yalnız konuşmak istiyorum"
Renzo, itaatkâr bir şekilde başını eğdi ve odadan çıktı. Massimo, Lena’nın yanına oturdu, elinde güzel bir çiçek buketi vardı. Lena’nın yorgun yüzüne bakarken, içindeki sertliği bir kenara bıraktı ve nazik bir ifadeyle ona doğru eğildi.
,,Merhaba, Lena. Biliyorum, burada olamadım ama şimdi buradayım. İyi misin?"
Lena, gözlerini açtı ve Massimo’yu gördüğünde içinde bir rahatlama hissetti. Onun burada, yanında olması, içindeki üzüntüyü biraz olsun hafifletmişti.
,, Senin burada olman güzel, Massimo. Çok zor geçti, ama bebek sağlıklı. Bunu seninle paylaşmak istedim"
Massimo, Lena’nın bu sözleri karşısında içten bir gülümsemeyle başını eğdi. Onun bu kadar güçlü ve cesur olduğunu görmek, Massimo’nun içinde ona karşı daha derin bir bağlılık hissetmesine neden oldu.
,, Senin ne kadar güçlü olduğunu biliyordum, Lena. Ve şimdi, bir kez daha gördüm. Seninle gurur duyuyorum"
Lena, Massimo’nun bu sözleri karşısında duygulandı. İçindeki tüm yorgunluk ve sancı, Massimo’nun nazik tavrı sayesinde biraz olsun hafifledi. Onun yanında olmasının verdiği güvenle gözlerini tekrar kapattı.
,, Teşekkür ederim, Massimo… Burada olduğun için""
Massimo, Lena’nın elini nazikçe tuttu ve onu rahatlatmak için yanında kaldı.
Gözlerini kapatmış, kısa bir süreliğine uyumaya çalışıyordu. O sırada, kapı hafifçe aralandı ve içeriye bir hemşire girdi. Hemşirenin kucağında Lena’nın dünyaya getirdiği kız bebek vardı. Hemşire bebeği Lena’ya doğru uzatırken, yorgun anne gözlerini açtı ve hemen doğrularak küçük kızını kucağına aldı.
,, Merhaba, küçük meleğim... Seni beklediğime değdi."
O anda kapı tekrar açıldı ve Renzo içeri girdi. Gözlerinde hem bir rahatlama hem de şaşkınlık vardı. Lena, Renzo’nun yüzündeki ifadeyi fark ederek hafifçe gülümsedi.
,, Aman Tanrım, Lena… O kadar küçük ve güzel ki!"
,, Evet, değil mi? Ama yine de bu kadar küçük bir şeyin bu kadar büyük bir acıya sebep olabileceğine inanamıyorum."
,, Evet, doğum sırasında seni dinleyince, bu konuda çok ciddisin, anladım!"
Lena, Renzo’nun bu samimi ama komik tepkisine gülerek karşılık verdi. Renzo, bu süreçte Lena’nın yanında olmanın gururunu yaşıyordu, ama aynı zamanda şaşkındı ve biraz da gergindi.
,, Renzo, bak, elimi hala sıkıyorsun. Sanırım bu işte sen de bayağı zorlandın, ha?"
,,Senin yanında doğum sancısı çekmiş gibi hissediyorum, ama sanırım bu tecrübe bana yetti!"
Hemşire, Lena’nın kızını nazikçe beşiğine yerleştirirken, kapı arkasından bir gölge belirdi. Renzo’nun yüzü bir anda ciddileşti ve kendisini toparladı.
,, O kadar küçük ve masum ki… "
,,Evet, bizim küçük kızımız. "
Massimo, bir an duraklayıp Lena’ya baktı, sonra beşiğe doğru eğilip kızının minik elini nazikçe tuttu.
Massimo, Lena’ya bakarak hafifçe başını salladı ve ona bir kez daha bakıp odayı terk etti. Renzo ise bu sahneye tanık olmuş, Massimo’nun ailesine olan bağlılığını ve Lena’ya olan saygısını derinden hissetmişti.
,,Patron, gerçekten de bir baba gibi davrandı… Bu, görmeye alışık olduğum bir şey değil."
Lena, bebeğine bakarak hafifçe gülümsedi.
,, Evet, Renzo. Belki de bu yeni hayat, hepimize iyi gelecek."
İkisi de odanın huzurlu sessizliğinde bir an durakladı, Lena’nın kucağında yeni doğan bebeğin uyumasını izleyerek geleceğe dair umut dolu düşüncelere daldılar.
2 gün sonra evin yeni üyesi için bir tören düzenlendi tüm italyan mafiaları ve eşleride oradaydı..
- Yazar
