Eymen zor güç uykuya dalabilen Derya'nın yanından kızını aldığı gibi aşağı inerken bütün ilgi ona toplanmış ve kimse masa ile ilgilenmemişti. Zaten gözlerini annesinden almış ve böylesine melek gibi bakan bir ufaklıktan kim kopabilirdi.
Sessiz sakin olsa da Doğa'nın mızırdanmaları ile süren yemek bitmiş ardından yine toparlanarak yukarı katın geniş alanına geçmişlerdi. Zaten buradan sonrası odaları olacağı için herkes rahat rahat yerleşmiş ve kahvelerin dibini bulmaya başlamışlardı bile. Hayatın akışı hızlıydı. Bazen insan çok yavaş adımlarla ilerliyor gibi gelse bile sanki koşar gibi gidiyordu ömrün sonuna. Bu insan topluluğu gibi... Ama asıl soru şu olmalıydı, koştuğun kadar güzel yaşayabiliyor musun hayatı? Sadece sen olduğun için seni kabul eden insanlarla olmalıydı insan. Sevenleri i
