Kaybetmek kötüydü. Sevdiğini kaybetmekte elbette ki öyleydi ancak sevdiklerini kaybetme korkusu insanın içinde büyük bir deprem yaratıyordu. Bile bile hiçe dönmüş beton yığınlarına sarılmaktan başka bir anlam ifade etmiyordu. Koca bir hiçlikti işte. Yok oluş, kırılganlık, hüzünlerin omuzlarına atıldığı bir ağırlıktan başka halta yaramazdı bu korku. İnsanın içini titretirken bağlılığın da kendini belli etme hallerinden biriydi. İnsanın dili damağı kururdu da kalbindeki veya beynindeki o sevgi çağlayan ırmak kurumazdı. İster çöl sıcağı, ister ateşin koyu yakıcılığı olsun tükenmek bilmeyen tek kaynaktı kalbin odacıkları.
Büyük güvenlik önlemleri ile de olsa başlarına bir şey gelmeden inmişlerdi uçaktan. Mardin'in yazdan kalma sonbahar sıcağı yüzlerine vururken esen hafif yel basit gibi görün
