ZÜMRÜT GELİN +18

ALINTI-5

Gece, konağın pencerelerinden içeri simsiyah bir tül gibi süzülürken; Zümrüt odasında, aynanın karşısında adeta bir törene hazırlanıyordu. Tenine sürdüğü yoğun vanilya kokulu parfüm, odadaki ağır havayı tatlı ama davetkar bir pusa boğmuştu. Üzerindeki mor saten gecelik, bir su gibi vücudundan aşağı akıyor; süt beyazı göğüslerinin dolgunluğunu ve her nefes alışındaki o mağrur yükselişi acımasızca gözler önüne seriyordu. Zümrüt güzeldi, ancak bu güzellik bu gece bir ödül değil, bir silahtı.

Kapı sertçe açıldı. Mirza, gözlerinde dizginleyemediği bir açlıkla içeri girdi. Vanilya kokusu genzini yakarken, Zümrüt’ün mor satenler içindeki silüeti nefesini kesti. Mirza, her zaman yaptığı gibi, istediği her şeye sahip olabileceği o küstah özgüvenle ona doğru yürüdü.

Ancak Zümrüt’ün bakışları buz gibiydi. Mirza tam elini uzatıp o yakıcı tene dokunacakken, Zümrüt bir adım geri çekildi. Sesi, bir kılıç darbesi kadar keskindi:

"Sakın Mirza... Sakın o ellerini bana uzatma. Daha dün gece kumanın yanına gidip onun önünde beni aşağılarken, dilinden dökülen o zehirli kelimeleri ne çabuk unuttun? Beni başkalarının karşısında hiçe sayarken duyduğun o gurur, şimdi bu odada seni yalnız bırakıyor."

Mirza, duyduklarının öfkesiyle ve reddedilmenin verdiği vahşi hırsla daha da kudurdu. Gözü hiçbir şeyi görmüyordu. "Sus!" dercesine Zümrüt’ü belinden kavradığı gibi kendine çekti. Onu duvarla kendi bedeni arasına hapsetti; gövdesini Zümrüt’ün bacak arasına sertçe yapıştırarak hareket alanını tamamen kısıtladı. Dudaklarını, Zümrüt’ün dudaklarına hoyratça, adeta bir işgalci gibi bastırdı. Bu bir sevgi gösterisi değil, bir boyun eğdirme çabasıydı.

Zümrüt, bacaklarının arasında hissettiği o zorba baskı ve üzerine çöken bu karanlık arzuyla bir an sarsıldı. Ama kalbindeki kırgınlık, bedenindeki korkudan çok daha büyüktü. Mirza’nın elleri teninde hak etmediği bir sahiplikle gezinirken, Zümrüt tüm öfkesini sağ elinde topladı.

Odadaki sessizlik, yankılanan o keskin "şak" sesiyle parçalandı.

Zümrüt’ün tokadı Mirza’nın yüzünde patlamıştı. Mirza’nın başı darbenin şiddetiyle yana düşerken, Zümrüt nefes nefese, gözlerinden ateş saçarak bağırdı:

"Beni o kadının önünde bir hiç sayıp, sonra gelip tenimde şifa arayamazsın! Bu parıltı seni yanıltmasın; bu gece sadece kokumu solumakla yetineceksin. Şimdi defol git Mirza! O çok kıymet verdiğin kuman soğutsun senin bu kirli ateşini. Çünkü bu ten, senin gibi ruhu kirli bir adamın kölesi olmayacak kadar değerli!"

Mirza, yanağındaki sızı ve damarlarında dolaşan o çaresiz kudurmuşlukla kalakaldı. Karşısında artık sadece güzel bir kadın değil, diz çöktüremediği bir irade vardı.

Mirza, yanağındaki sızının üzerine binen o ağır darbeyle sendeleyerek geri çekildi. Zümrüt'ün bu cesareti onu daha da çileden çıkarmıştı. Gözleri kan çanağına döndü, damarları alnında şişerek Zümrüt’ün üzerine bir kâbus gibi çöktü. Sesi, konağın taş duvarlarını sarsacak kadar gür ve tehditkârdı:

"Sen kim olduğunu sanıyorsun!" diye kükredi Mirza. Bir elini duvara, tam Zümrüt’ün başının yanına sertçe vurdu. "Bana bak Zümrüt... Sen benim nikahlımsın, malımsın! Ben bu kapıdan içeri girdiğimde senin görevin beni reddetmek değil, önümde eğilmektir. Sen bana nasıl hayır dersin lan? Bir kadın, kocasına nasıl el kaldırır?"

Zümrüt’ün narin bedenini sarsacak kadar yakınındaydı şimdi. Vanilya kokusu Mirza’nın zihnini bulandırsa da öfkesi arzusundan daha baskındı.

"Seni bu konakta kraliçe yapan da benim, bir hiç eden de! Dün gece seni o kadının önünde ezmişsem, yerini bil diye ezdim! Ama sen kalkmış,tenine güvenip bana kafa tutuyorsun. Haddini bileceksin! Sen sadece benim istediğim zaman varsın, anladın mı? Benim ateşim seni yakıp kül etmeden önce o dizlerini yere vurup af dileyeceksin benden!"

Mirza, Zümrüt’ün çenesini parmaklarının arasına alıp sertçe sıktı, yüzünü kendi yüzüne yaklaştırarak zehir saçan nefesiyle fısıldadı:

"Şimdi söyle bakalım... Hala o hayır kelimesi dilinin ucunda mı, yoksa seni bu odada sabaha kadar sikeyim mi ?’’