Hastane koridorunun o keskin, geniz yakan antiseptik kokusu, Baran için ölümün en somut haliydi. Az önce kollarında holding binasından çıkardığı o cansız gibi duran beden, şimdi bir dizi makineye bağlı olarak beyaz bir odanın içinde yaşam savaşı veriyordu. Baran, ameliyathane kapısının önündeki duvara sırtını dayamış, ellerindeki kurumuş kan lekelerine bakıyordu. Bu kanın bir kısmı Aras’ın adamlarına, bir kısmı ise Lara’nın o protokolü bozmak için feda ettiği parmak ucuna aitti. Ancak en korkutucu olanı, hastaneye girişte Lara’nın bacaklarından süzülen o ince kırmızı sızıntıydı.
Zaman, o kapının ardında durmuştu. Vedat, koridorun sonunda bir telefon görüşmesi yapıyor, holdingdeki enkazın ve polisin durumunu raporluyordu ama Baran için dış dünya artık sadece anlamsız bir gürültüden ibarett
