Kapıdan içeri girdiğim an tüm gözler üzerimdeydi.
Oysa alışkınım artık… Atlas Demir’in asistanı olmak öyle sıradan bir iş değil.
Ama bugün bambaşka bir gerilim vardı havada.
Toplantı odasının camından baktığımda, Adar’ı gördüm… Yanında Ece.
Ece’nin yüzündeki o sahte özgüven, incecik parmağını Adar’ın koluna dolayışı…
Adar ise soğuk ama orada, yanında.
Dudaklarım kurudu, kalbim göğüs kafesime sığmadı o an.
İçimden “Sakın belli etme Şilan,” diye geçirdim.
Sen yıllardır savaşmayı öğrendin, gözyaşını içinde tutmayı…
Atlas bana döndü.
“Toplantıya katılalım Şilan,” dedi, yüzünde her zamanki o rahat gülümseme.
Başımı eğdim.
Atlas’ın yanında yürürken bile Adar’ın gözleri üzerimdeydi.
Biliyorum…
Beni izliyordu.
Ama o yanındaki Ece’ye bir şey diyemiyor, bense burada, gururumu zırh yap
