O gece…
Adar kapıdan çıktıktan sonra kalbimin sesi hâlâ kulağımdaydı.
Sanki o burada kalmış da, ben nefes alamıyormuşum gibi…
Babam düşünceli, annem sessiz, Kemal ise öfkeden titriyordu.
Ama benim aklım çoktan kapının önündeydi.
Uyuyamadım.
Yastığa başımı koyduğum her an, Adar’ın sesi kulaklarımda dönüyordu:
“Kaçırmaya değil, istemeye geldim…”
Bu nasıl bir gurur, nasıl bir karışıklık!
Bir yanda ailemin onca baskısı, diğer yanda Adar’ın gözü kara sevgisi…
Ben bu yangının tam ortasında yanıyordum.
Ertesi sabah, uykusuz gözlerle kahvaltıya indiğimde Kemal’in sert bakışları üzerimdeydi.
“Dün gece senin için buraya kadar gelen herifi gördük,” dedi, sesi zehir gibiydi.
“Kendini ne zannediyor? Öyle elini kolunu sallayıp buraya gelip seni alabileceğini mi?”
Yutkundum.
Kemal abimdi.
