Çal çamur derdi annem avlu yağmur altında kaldı mı, çıkmayın kurusun her yer eve taşımayın diye paylardı bizi. Çocuktuk, sokakta, çamurda, orada burada oluşmuş su birikintilerinde gözümüz kalırdı, oyunlar kurardık her şeyden akla hayale sığmayacak denli imkansızlıkları imkan kılarak. İsmihan ile annem arkasını döndü mü atardık kendimizi avluya, ayaklarımız, terliklrrimizin ucundan çoraplarımız hep çamura batardık. Yengem bir çığırtı koparır annem ile birlikte bizi eve katarlar, külotlu çoraplarımızı çıkartıp duvar dibinde cezaya bırakırlardı. Külotlu çoraplarımız çıkınca külotlarımız kalırdı. İsmail Abim evin kuytusunda köşede oturur sessiz sessiz izlerdi bizi. Ben zannederdim ki küçükken iyi ki ben çıkmadım onlarla da külotla dikilmek zorunda kalmadım diye seviniyordu da ondan bakıyordu b
