Biz ikimiz iki kırık kalptik, sonra bir birimizi bulduk ve bütünleştik. Geçtiğimiz yollar çektiğimiz acılar farklı olsa da bakışlarımız kalbimizden dökülen ayna oldu. Sustukça anladık bir birimizi, korkularımızı yarımlıklarımızı can kırıklıklarımızı. Anladıkça bağlandık, her bir duygu aramıza adı konulmamış kör düğümler ekledi. Çözülmesi imkansız kırılması dağılması asla gerçekleşmeyecek kör düğümler.
Rüzgar küçükken ruhunun kaybolduğunu düşünürdü. Hiçbir yere ait hissedemezdi kendini. Acı insanın en derinine düşerdi ruhuna kaynar onu yavaş yavaş tüketir yok ederdi. Gerçekleri öğrendiği gece acının içine girdiğini hissetmişti. Gerçeklikte öylesine boğulmuştu ki geçmiş bütün acıları yerle bir olmuştu.
Anka kuşunun kırık kanatlarına sarıldığında kaybettiği ruhunu bulmuştu. Acı gecenin
