Yoğun bir geceden sonra toplu olan sarı saçlarını salarak devam etti yürümesine. Kapıya vardığında Melih dediğini yapmış adamlarından birini göndermişti. Koltukları kabarmışçasına yürüyen kadın arabaya yanaştığında adam ‘’Buyurun.’’ Diyerek kapıyı açtı. Alışkın olmadığı hayata adapte olması biraz zor olacaktı fakat Melih’tan vazgeçemeyeceği için alışkanlıklarından vazgeçecekti. Nöbetten çıkmış olsa da öğlende tekrar hastane de olması gerekiyordu. Kafasını yasladığı deri koltuk uyuması için gayet rahat duruyordu, Paris’ten geldiğinden beri neredeyse hiç uyumamıştı. Melih’ı arayacak kadar bile hali yoktu ki zaten onu bırakan adamın onu her şeyden haberdar edeceğini biliyordu. Gözlerini birkaç saniyeliğine kapattığında ona dokunan bir el kendine gelmesini sağlamıştı.
‘’Senem Hanım. Geldik ’
