BÖLÜM 47
Nemoris’in yeniden doğan sabahında gökyüzü sessizdi. Güneş ufukta yavaşça yükseliyor, toprağa altın rengi bir parıltı serpiyordu. Her şey sanki huzura kavuşmuş gibiydi ama Lucien biliyordu ki bu sessizlik, yaklaşan fırtınanın habercisiydi. Tapınağın harabelerinde, taşların arasında hâlâ Elara’nın ışığının izleri yanıp sönüyordu. Her nefes, her dalga, onun yankısını taşıyordu. Lucien dizlerinin üzerine çöktü, ellerini toprağa koydu. “Beni duyuyorsan,” dedi sessizce. “Artık seni aramayacağım. Çünkü sen bu dünyanın kalbinde yaşıyorsun.” Gözlerini kapadı, toprağın içinden yükselen sıcaklığı hissetti. Ama o sırada gökyüzü bir kez daha karararak yankılandı. Rüzgâr yön değiştirdi, deniz dalgaları geri çekildi. Ufukta bir karanlık, kara bir perde gibi ilerliyordu. Lucien başını kaldırdı, gözleri h
- Yazar
