Siyah Zehir ( +18)

1. Bölüm ~ Kalp Sızısı Ailem... Ya da ailem sandığım insanlar. Oysa insanın kalbinde çiçek açtırırdı, aile. Benim nezdimde durum farklıydı. Hayatımı mahveden, mahvetmeye yemin eden, tüm çiçeklerimi solduran bir aileye sahiptim. O aile, bana cehennemi yaşatmıştı. Zorla evleneceğimi öğrendim. Namus uğruna satıldım. Namusu bacak arasında arayan insanlara yenildim. Vücudum titriyordu. Yirmi beş yıllık hayatımda her şeye konuşan, asla susmayan bir karakter olmuştum. Beni bu raddeye getiren de susmam gereken zamanda konuşmam olmuştu. Asaf... Çocukluk aşkım. Aile dostumuzun oğlu. Beni sevmeyen, gözümün içine baka baka başkasına olan aşkını yüzüme haykıran adam. Hayatımda ilk kez kapıma geldi. Yardım istedi. Aşık olduğu kadından ayrılmak için teklifte bulundu. Ona olan aşkımı, sevgimi kullandı. Müsaade ettim. Seviyordum. İsterseniz bencillik isterseniz salaklık deyin. Köpek gibi sevmek tabiriydi benimki. Hastalıklı bir sevgi. Her şey yolunda gidiyordu. Hande inandı. Asaf'a olan sevgimi zaten bildiği için yadırmadı. Belki o da kurtuldu Asaf'tan ama bizim başımız yandı. Hande'nin gözünün önünde inandırıcı olsun diye öptü beni Asaf. Tabii tek gören Hande değildi. Babam kahveden çıkmış eve gidiyorken gördü halimizi. Beni sevmezdi. Nefret ediyordu. Ona göre sadece bir israftım. Doğduğum için karısını da kaybetmişti. Sen benim en büyük pişmanlığımsın derdi. İlk kez korktum. Hande'den değil de babamdan çekindim. Görünce hızla yanımıza geldi ve beni kolumdan çektiği gibi yüzüme tokat attı. Pişman oldum. Asaf'ı kabul ettiğim için iliklerime kadar pişmanlığı tattım. " Bu muydu? Bu herif için mi izin aldın sen benden? Adamın sevgilisinin önünde metres durumuna düşmek miydi amacın? Sana sunduğun ayrıcalıklar bitti, Alara! Yarından tez yok evleneceksin." Kalbim hızlandı. Evleneceksin de ne demekti? Yaşım uygundu ama ya kalbim? Kolumu kurtarıp geriye doğru adımladım. Parmağımla Asaf'ı işaret ettim. " Baba hayır, yapma! Teklif sundu bana. Hande'den ayrılmak istediğini söyledi. Kabul ettim. Ben sana ihanet etmedim. Lütfen..." Yüzünde ki kınayan ifade geçmedi. Yaralı, küçük Alara iyileşmedi. Babasından tek bir iyi sözcük duymaya can atan Alara, bir daha eskisi gibi özlem duymadı. Kolumdan tuttuğu gibi çekiştirdi. Kimseyi dinlemedi. Asaf, ağzını açıp da yapma etme demedi. Son kez arkama baktım. Annesi gelmişti. Necla teyzenin ne zaman geldiğini anlamasam da oğluyla kavga ediyordu. Varsın mutlu olsun dedi içimde ki aşık kız. O mutlu olsun, ben mutsuz olsam da olur... ********* Günlerdir odamdan çıkmıyordum. Babam sadece yemek getirmelerine izin veriyordu. Onun haricinde odada kilitliydim. Kimseden haber alamamak, kimsenin umurunda olmamak koydu. Arkadaşlarım yanımda değildi. Kardeşim dediğim, beni asla yalnız bırakmaz dediğim adam yanımda değildi. Neredesin, Alp? Neden kurtarmıyorsun kardeşini? Belki de bilerek gelmiyordu. Asaf'ın en yakın arkadaşıydı. Küçüklüğünüz beraber geçtiği vakit herkes herkesle tanışmış oluyordu. Tek bir şey istemiştim. Yanımda olmasını, kurtarmasını. Olmadı. Gelmedi yanıma. Haberi yoktu belki de. Haberi olsaydı bırakır mıydı kardeşim dediği kızı bir başına? Odamın kapısının kilidi çevrildi. Yemek saati gelmiş olmalıydı. " Aç değilim." Yatağa gireceğim vakit sert adım sesleri işittim. Kafamı kaldırdığımda babamı gördüm. Bana öfkeyle bakıyordu. " Evleneceksin! Levent Bey'in büyük oğlu Sarp ile evleneceksin!" Yanına doğru koşup ayağına kapandım. " Baba, yapma. Evlenmek istemiyorum. Hatalıyım, evet! Başka bir ceza var. Git de giderim. Evlenemem. O adamla olmaz." Sarp, uzun zamandır bana aşıktı. Aşık olduğunu söylüyordu ama taciz etmeye kalkan birisi aşık olamazdı. Sevdiğim dediği kadına onun isteği haricinde dokunmaya kıyamazdı. Babama anlatmıştım. İnanmadı. Ne zaman inandı ki bana? Buna da inanmadı. 'Yalan uydurma, o çocuk eli yüzü düzgün birisi.' Dedi. Oysa eli yüzü düzgün dediklerimizin başının altından çıkmıyor muydu bunlar? Görünüşe aldanmamız gerektiğini ne zaman öğrenecektik? " Sözümün üstüne söz söyleme! Evleneceksin dediysem bitmiştir. Akşama istemeye gelecekler. Git hazırlan." Kapıyı çarptı ve gitti. Deli gibi içmek istedim. Hayatında bir kez ağzına içki götürmemiş ben içmeyi diledim. Cam'a bakış attım. Tek bir gece için bile olsa buradan gitmeye razıydım. Varsın yarın evleneyim. Bu gece istediğimi yapacaktım. Pencereden aşağı atladım. Birinci katta oturuyorduk. Atlamam zor olmadı. Kimse görmeden sokaklarda yürüdüm. Biri gördüğü an babama söylerdi, biliyorum. Gözümden akan yaşlara inat gülümsedim. Sahil yoluna geldim. İstanbul'un çoğu barı bu sahilde oluyordu. Her şeyi unutmak, hata yapmak ve hayatı akışına bırakmayı diledim. Bu gece hayattan soyutlanacaktım. Öyle ya da böyle olacaktı. Madem evlenecektim. Madem zaten kirli birisiydim. Bende babama hakkını vermek istedim. Kendi istediğim birisiyle, babamın tabiriyle de bedenimi başkasına teslim edecektim. Düşüncelerim saçmaydı ama içimde ki öfke itiyordu beni buna. Barın önünde durdum. İçeriye kızlar giriyordu. Gözlerimi silip bende girdim. Ağır bir alkol kokusu vardı. Daha gece olmadan içmeye başlamışlardı. Tezgaha doğru yürüdüm ve oturdum. Barmen bana baktı. Tanıyordum bu çocuğu da. " Alara? Senin ne işin var burada?" Kıkırdadım. " İçmeye geldim. Bana en ağır içeceğini yap. Bu gece ölesiye sarhoş olmak istiyorum." Emir kuluydu o. Kafasını sallayıp arkasını döndü ve içkimi hazırlamaya başladı. " Alara?" Kafamı omzumun üstünden arkaya çevirdim. Alp... Sonunda gelmişti. " Efendim?" İçkimi önüme koyan çocuğa gülümseyip yudum aldım. " Baban aradı. Evden kaçtı git bul getir dedi. Kızım sen adamı kanser mi edeceksin? Ne işin var burada? Yürü gidiyoruz!" Kahkaha atıp içkiyi kafama diktim. Çok acıydı. " Babam sana evlenecek olduğumu da söyledi mi?" Barmene döndüm. " Senin adın neydi?" Unutmuştum çocuğun adını. Elimde ki bardağı aldı. " Hasan." Gülümsedim. " Heh Hasan. Şimdi bana yenisini ver. Hadi." Göz ucuyla Alp'e bakacağı sıra kafamı uzatıp engel oldum. " Ondan izin al diyen oldu mu? Reşitim ve yalnızım. Şimdi bana içkimi ver." Zoraki tamam deyip arkasını döndü tekrar. Yana döndüm ve Alp'e baktım. " Ne evliliği? Ne diyorsun Alara sen?" Haberi yoktu demek... " Asaf da mı demedi?" Önüme konan içkiden yudumladım. " Demedi. Buraya geliyordu en son. Hande arkadaşlarıyla buluşma ayarlamış. Erkek de varmış yanlarında. Sinirlendi bizimki de." Gülümsedim. Hayatımı yakmıştı ama derdi hâlâ Handeydi. " Hande onun başını yakacak ama hak etti. Ona da böyle birisi lazımdı. Hayatımın içine sıçtı o herif." Sinirle güldüm. " Onun yüzünden Sarp denen asalakla evleneceğim." İçkiyi kafama diktim. " Babam beni zaten sevmiyordu. Şimdi iyice tiksinmiş durumda." " Sarp mı?" Buna mı takıldın be yidiğim... " He! Sarp." Tekrar içki isteyeceğim sırada onu gördüm. İçim öfkeyle doldu. Buraya doğru geliyordu. Gülümseyip bardağı Hasan'a uzattım. " Sen doldur. Ben birazdan geleceğim." Yanımıza geldiği ân kolumdan tuttu. Alp kaşlarını çatıp tuttuğu kolumu kurtardı. " Ne oluyor lan! Ne diye kızı zorbalayorsun?" Asaf elini saçından geçirdi. " Babası bizim eve geldi. Kızım burada mı dedi. Kızımı eve mi attın dedi. Bunun yüzünden babamdan tokat yedim. Yirmiş beş yaşımda tokat yedim." Kahkaham tüm barda yankı yaptı. İleride içki içen herkes bize bakıyordu. " Çok yazık. Yirmiş beşinde tokat yemek koymuş olmalı. Oysa senin yüzünden babamdan tokat yediğimde hiç üzülmüş gibi durmuyordun. Hande nerede? Barıştınız mı?" Arkamı dönüp tezgaha gittim ve dolan bardağı kafama diktim. Başım cidden dönmeye başladı. " Şimdi defol git. Sen, seni seven kadını kaybettin. Kendi çöplüğünüzde çürüyün." Asaf hızla çekip gitti. Alp... Kardeşim sandığım adam da gitti. Yanımda kalır sanmıştım. Bana da yazıklar olsun. " Bu kadar içmen ne kadar doğru?" Gelen sesle arkamı döndüm. Elleri cebinde takım elbiseli olan adam gözümün içine bakıyordu. Gözleri siyahtı. Yakışıklı ve uzundu. Belki de benimle konuşmamıştır dedim. Elimi içki istemek için kaldırdığımda Hasan öylece durup arkamda ki adama baktı uzunca süre. " Üzgünüm. Veremem." Sinirlendim. Arkaya dönüp adamın dibine girdim. " Sana ne! Benim içkimden sana ne!" Çok rahattı. Rahatlığı batsın. " Yanında para var mı?" Yanımda para yoktu. Almamıştım ama içiyordum. Neyle ödeyeceksem acaba... " Yok! Bundan sana ne? Sahibi misin buranın da bana hesap soruyorsun?" Gülümsedi. Konuştuğundan beri yüzünde tek bir mimik oynamayan adamın yüzü gülümsedi. " Çınar Ezel Darcan." İki isimliydi bir de... Derin bir nefes aldım. Barın adında ismiyle ilgili bir şey yazmıyordu. " Yani?" Bıkkınlıkla nefes verdi. " Buranın sahibiyim. Paran yoksa bu kadar içmemelisin. Hesabı ne ile ödemeyi düşünüyorsun?" Neden bu kadar soğuktu burası? Üşüyordum resmen. " Ne dedin?" Söylediklerini anlamıyordum adamın. " Benden olsun." Arkasını döndü. İçimde yangın vardı. Söndürmek istedim. Bir yabancıya kendimi teslim edecektim. " Hesabı öderim." Adımları durdu ve bana doğru döndü. " Paran yok." Gitmek için hareketlendiği an kolundan tuttum. " Başka şekilde ödeyeceğim." Anladı. Bakışları değişmedi ama anladı. " Git başımdan küçük. Babana olan nefretini bedeninden çıkartma. Senin oyunların için fazla büyüğüm." Alayla güldüm. " Kaç yaşındasın big boy?" Yaşlı değildi. Hemen hemen benimle birdi. Cebindeki telefon ısrarla çalıyordu. Dur durak bilmeden çalmaya devam da etti. Kısık sesle küfür savurup telefonu eline aldı. O sırada bakışları beni buldu. " Akıl yaşı. Küçük kız!" Arkasını dönmeden telefonu açıp kulağına götürdü. " Söyle!" Bir şey anlaşılmıyordu ama istemediği şeyleri duyduğu kesindi. " Babasından intikam almak isteyen küçük kız, yakında istemediği bir adamın yatağına girecek zaten. Küçük dediğin kız, tacizcisiyle evlenecek." Yüz kasları gerildi. Benim dediğim ve telefondakinin dedikleri ile kas katı oldu. Tezgaha dönüp tabureye oturdum. Elimi Hasan'a doğru uzatıp içki istedim. " Ver Hasan. Yarın zaten öleceğim. Bari bugün yaşayayım."