Birkaç hafta, nispeten bir sakinlik içinde geçti. Baran’ın omzu yavaş yavaş iyileşiyordu, ancak fiziksel terapiler canını acıtıyordu. Ahu, her seansında yanındaydı, onu motive ediyor, bazen acıyı unutturmak için komik hikayeler anlatıyordu. Köydeki hayat normale dönmüştü. Çocuklar okula koşa koşa geliyor, Ahu onlara hem ders anlatıyor hem de aldığı baharatların, kitapların hikayelerini paylaşıyordu. Baran ise, kolunu kullanamadığı için ofis işlerine daha çok zaman ayırıyor, timin eğitimlerini uzaktan yönetiyordu.
Ancak bu sakinlik, bir fırtınanın gözü gibiydi. Herkes, Ömer’in hâlâ dışarıda olduğunu ve bir sonraki hamlesini bekliyordu. Esir alınan adamın verdiği bilgiler, Ömer’in sınırı geçmek üzere olduğunu, ancak son bir “iş” için geri döneceğini işaret ediyordu. Bu “iş”in ne olduğu ise
