Sireni boğuk bir uğultu gibi duydum önce. Bedenim sallanıyor, birilerinin elleri beni sedyeye sabitliyordu. Kübra’nın titreyen sesi kulağıma çarpıyordu:
“Komutan, sakın bırakma! Dayan, neredeyse geldik!”
Gözlerim kapalıydı ama ruhum sanki bedenimden ayrılmış gibiydi. Helikopterin pervaneleri başımda dönüyor, ama ben çok uzaklarda başka bir dünyadaydım.
Bir rüyanın içine düştüm.
Karanlık bir ormandaydım, ay ışığı dalların arasından süzülüyordu. Uzakta ince bir yol vardı. Yolun ucunda Irmak duruyordu. Beyaz bir elbise giymişti, saçları rüzgârda dalgalanıyordu. Gözleri bana bakıyor, ama sesi kulaklarımda yankı gibi çınlıyordu:
“Burada kalma, Vural. Daha yolun bitmedi. Dön bana.”
Adımlarımı atmak istedim ama ayaklarım zincirlenmiş gibiydi. Her adımda göğsümdeki acıyı hissediyordum. Dizle
