Meteden...
(Sabah saatleri)
.
Ellerimi birkaç defa yumruk yapıp açarak sakinleşmeye çalıştım. Telefonu cebimden çıkararak onun telefonunu tuşlayayıp kulağıma götürdüğümde içimdeki öfkeyi bastırmak için büyük bir çaba sarf ediyordum.
"Efendim." diyerek açtı telefonu. Kibarlığını yesinler.
"Gruptaki mesajı gördün mü? Senin baban ve benim annem..." Koskoca bir kahkaha attım. "O kızın..." dedim dişlerimin arasından. "Ne yazdığını gördün mü?"
"O yazmadı."
Tereddüt bile etmemişti, neyine güveniyordu?
"Öyle mi Polyanna?"
"Babamın hapiste olduğundan kimsenin haberi yoktu." Bir an duraksadığında kaşlarım çatıldı. "Üstelik telefonu kayıp."
"Yalan söylemediğini nereden biliyorsun!" diye bağırdım. "Karşılık olarak yaptı işte, her şey ortada değil mi?"
Esved, "Mete." diye uyardı beni. "Şeh
