Korku tüm bedenimi esir almışken elimi sol yanıma bastırdım. Çok hızlı atıyordu kalbim çünkü bir his anca bu denli acıtabiliyordu canımı...
Sessizce hastaneye girdim sesim çıkmıyordu sol yanım acıyordu, korkuyordum...
Bizi karşılayan doktorlarla Özgür ne konuşuyor duymuyordum bile çünkü tam o an kendi iç dünyamda büyük bir savaşa girmiştim.
Adımlarımız yoğun bakım ünitesi yazan kapı da durduğunda. Başımı iki yana salladım "Yanlış geldik galiba Baran'a gidecektik biz."
Bakışlarından kaçar gibiydi. Bir hemşire bizi karşılarken Özgür'e baktım yüksek sesimle "Baran'a gidecektik Özgür!!!" dedim sadece.
O ise başını salladı hemşire bize bakıp "Buyurun buradan" deyince Özgür elimi tutup hemşireye takip ederken elimi çekiştiriyordum.
"Bırak beni Özgür yanlıs yere geldik."dediğimde hemşire,
