58
216 Kelimeler
İmral, Damla ve Çakır'ı kapaktan aşağıya indirdikten sonra yaşlı adam hızlı adımlarla onları karşılayan yaşlı kadının yanına yürüdü. Kadının yanına geldiğinde ikisinin de yüzünde endişeli bir hal vardı.
"Buldular. Beni ve çocukları buldular. Ellerinden zor da olsa kurtulduk ve izimizi kaybettirdik. buraya gelene kadar. Bütün sistemleri devreye sok tam görünmezlik moduna geçmeliyiz yine de. Bu çocuklar onlara karşı bir şans olabilir."
"İnanamıyorum. Bunca yıldan sonra bizi bulmuş olmaları akıl alır gibi değil. Nasıl olur da bulabiliyorlar bizi? Bunca yıldır zaman çizgisine asla etki etmedik. Farklı bir çizgi yaratacak tek bir harekette bulunmadık. Bu durum hiç iyi değil. Bu çocuklara neden güveniyorsun bilmiyorum ama umarım güvenin boşa çıkmaz. Yoksa sonumuz iyi olmayacak."
"Güven bana ve dediklerimi harfiyen uygula gerisi bana bırak. Öyle şeylerden sağ çıktılar ki bunu da başaracak güce sahipler. Beni o zindan da kurtaran da onlardı. Onlar olmasa oradan kurtulmam ihtimal dahilinde bile değildi."
"Ne diyebilirim ki umarım güvenin boşa çıkmaz. Umarım başımızdaki bu beladan da kurtulabiliriz. Yıllardır bu dünyadaki herkes gibi sıradan bir hayat yaşıyorum ve bunu kaybetmek istemiyorum. Bu kulübe, arka bahçedeye ektiğim bitkilerim ve kümeste ki hayvanlarım dışında hiçbir şey umurumda değil."
"Biliyorum. Bu sade yaşamın senin için ne kadar değerli olduğunu biliyorum. Elimizden geleni yapacağız. Onları sonsuza kadar ortadan kaldırmak için.
Şimdi çocukların yanına dönsem iyi olacak iyiden iyiye meraklanmaya başlamışlardır."
- Yazar
