Elif, gece boyunca aldığı mesajın yankısıyla uyandı. Telefonu komodinin üzerinde duruyordu; sessiz, masum, ama zihninde bıraktığı etki ağırdı. Kimin gönderdiğini bilmiyordu ama tonunda bir tehditten çok bir uyarı vardı. Bu, onu daha da huzursuz ediyordu. Tehdit açıktır, uyarı ise kapalı kapılar demektir.
Yatağından kalktı, perdeleri açtı. Gün ışığı odayı doldurduğunda dün geceki düşünceler biraz olsun geri çekildi. Kendine aynada baktı. Yüzünde korkudan çok kararlılık vardı. Bu kez geri adım atmayacaktı. Bilmediği bir hayatın içine sürüklenmişti ama seyirci olmayı reddediyordu.
Aşağı indiğinde Baran mutfakta değildi. Salona geçti. Konak alışılmadık derecede sessizdi. Hizmetkârların fısıltıları bile yoktu. Baran’ın çalışma odasının kapısı aralıktı. İçeriden alçak sesle yapılan bir telefon
