Sabah konağın içine gri bir ışık sızarken Elif uykusuzdu. Gece boyunca zihni susmamış, bedeniyse buna eşlik etmişti. Yatağın içinde bir o yana bir bu yana döndüğünü fark ettiğinde sinirlendi; alışık olmadığı bu huzursuzluk ona ait değildi. Ama yok da sayamıyordu.
Koridordan gelen ayak sesleriyle doğruldu. Bu saatte kimsenin sessiz yürümeye çalışmadığını biliyordu; bu evde adımlar kendini gizlemezdi. Kapı aralandı. Baran içeri girmedi ama kapının eşiğinde durdu.
Elif yataktan kalkmıştı. Saçları dağınıktı, üzerindeki tişört uykunun izini taşıyordu. Bir anlık duraksama oldu. İkisi de bunu fark etti.
Baran bakışlarını kaçırmadı.
— Uyanıksın, dedi.
— Pek uyuyamadım.
Baran kapıya yaslandı. Omuzları gevşekti ama bakışları dikkatliydi. Elif onun bu hâlini az görmüştü; genelde kontrol daha be
