Akşam çökerken konak yavaş yavaş başka bir kimliğe büründü. Gündüzün sessizliği yerini ölçülü bir telaşa bırakmıştı; koridorlarda ayak sesleri yankılanıyor, salonun ağır perdeleri aralanıp tekrar kapatılıyordu. Elif odasında dururken bu değişimi bedeninde hissetti. Hava, yağmurdan hemen önceki gibi yoğunlaşmıştı. Kokular bile farklıydı; cilalanmış ahşap, temiz kumaş ve uzak bir tedirginlik.
Aynanın karşısında durdu. Elbisesi sade ama keskin hatlara sahipti; rengi koyuydu, ışığı yutmuyordu ama parlatmıyordu da. Omuzlarını dikleştirdiğinde kumaş yerli yerine oturdu. Bu gece süslenmek için değil, görünmek için hazırlanıyordu. Saçlarını ensesinde topladı. Yüzünde abartı yoktu; gözleri yeterince konuşkandı.
Kapı hafifçe tıklandı. Baran içeri girmeden eşikte durdu. Elif başını kaldırdığında on
