Sabah, konağın pencerelerinden içeri gri bir ışıkla sızdı. Elif gözlerini açtığında ilk fark ettiği şey sessizlikti. Bu, gecenin yarattığı gerilimden sonra alışıldık bir sessizlik değildi; dikkatle dinlenmesi gereken türdendi. Yatağından kalkmadan önce birkaç saniye öylece kaldı, nefesini saydı. Kalbi normal atıyordu. Bu iyiye işaretti.
Telefonuna uzandı. Ekranda Baran’dan tek bir mesaj vardı.
B: Aşağıdayım.
Elif üzerini değiştirdi, saçlarını topladı ve odadan çıktı. Merdivenlerden inerken konakta birden fazla kişinin varlığını hissetti. Ayak sesleri, kısık konuşmalar… Salon kapısından içeri girdiğinde Baran’ı masanın başında gördü. Kerem ve iki kişi daha ayakta duruyordu. Masanın üzerinde geceye ait fotoğraflar vardı. Bahçe, çitler, sensör noktaları.
Baran başını kaldırdı.
— Geldin.
