Gece yarısına doğru konakta hareket vardı. Sessiz ama kararlı bir hareket. Elif bunu uykusunun içinden hissetti; kapıların açılıp kapanışı, alçak sesler, ayakların zeminde kaybolan ritmi. Gözlerini açtığında odası karanlıktı ama zihni aydınlıktı. Bir şey oluyordu.
Üzerine hırkasını alıp kapıyı araladı. Koridorda Baran’ı gördü. Telefonu kulağındaydı, sesi fısıltıya yakın ama tonu sertti.
— Hayır, dedi. — Şimdi değil. Onu bu işin dışında tutmuyorum ama sürpriz de istemiyorum.
Elif adımlarını duyurmadı. Merdivenin başında durdu. Baran konuşmayı bitirdiğinde başını kaldırdı ve onu gördü. Bir anlık şaşkınlık yüzünden geçti, sonra ifadesi düzeldi.
— Uyanıktın, dedi.
— Uykuda değilim, dedi Elif. — Ne oluyor?
Baran birkaç saniye düşündü. Sonra telefonu cebine koydu.
— Şehir dışından biri ge
