Elif o gece uyuyamadı.
Yatağın içinde dönüp dururken konaktaki sessizlik ona huzur vermek yerine tetikte olma hâlini büyütüyordu. Az önce yaşananlar zihninde tekrar tekrar oynuyordu; kampüsteki dar alan, bileğine dolanan parmaklar, Baran’ın sesi… Elini çek.
Bu cümle hâlâ kulaklarındaydı.
Yan odadan gelen kapı sesiyle doğruldu. Baran’ın odasından çıktığını anladı. Ayak sesleri koridorda ilerledi. Elif düşünmeden kapıyı araladı. Baran salonda duruyordu. Ceketini giymişti.
— Gidiyor musun? diye sordu.
Baran durdu. Arkasını döndü.
— Evet.
— Bu saatte?
— Şimdi konuşmam gereken insanlar var.
Elif kapıyı tamamen açtı. Ayakları çıplaktı ama geri adım atmadı.
— Yalnız gitme.
Bu cümle ağzından istemsizce döküldü. Baran bir an sustu. Bakışları Elif’te sabitlendi. Sonra sakin bir adımla ona
