Baran’ın şehir dışına çıkmasının üzerinden iki gün geçmişti. Elif, bu iki günün bu kadar uzun süreceğini tahmin etmemişti. Konağın düzeni değişmemişti; aynı saatlerde yemek hazırlanıyor, aynı sessizlik koridorlarda dolaşıyordu. Değişen tek şey, onun yokluğunun mekâna bıraktığı boşluktu. Elif bunu kabullenmek istemiyor, hatta kendine itiraf etmekten özellikle kaçınıyordu.
Üniversitede günler dolu geçiyordu. Sunumlar, grup çalışmaları, kampüsün kalabalığı… Hepsi zihnini meşgul etse de akşamları konağa döndüğünde düşüncelerinin yönü belliydi. Baran’dan gelen kısa mesajlar vardı; saat bildiren, toplantıdan bahseden, gecikmeyeceğini söyleyen. Ne duygusal ne de mesafeli. Ama Elif bu cümlelerin arkasında bir tür özen olduğunu hissediyordu.
İkinci akşam, ders çıkışı kampüs kapısında yağmur başla
