ADA
İtalya’ya geleli tam 48 saat olmuştu. Ateş ,Ece,Tekin ve Barlas’ı düşünmekten kendimi alamıyordum. Geçen her bir saat, bana bir yıl hissi veriyordu. Özellikle Ateş’in ne yaptığını düşünüp duruyor, beynimdeki sesleri hiçbir şekilde susturamıyordum. İş aramaya çıkmam gerekiyordu. Ancak Alessia önce olan biteni sindirmem ve acımı yaşamam gerektiğini düşündüğünden kılımı bile kıpırdatmama izin vermiyordu. Kendi kendime kahve almama bile izin vermiyordu. Psikolojimi düzeltmek için herkesi seferber etmişti. Her defasında aynı cümleyi söyleyerek beni elimi attığı her şeyden uzaklaştırıyordu. Elinde bir bardak kahve ile balkona yanıma geldiğinde, iki gündür herhangi bir iş yapmaya kalkıştığımda kurduğu o cümleyi kurdu.
“Tesoro, devi prima sperimentare il tuo dolore e poi andare avanti con il
