İki buçuk saat süren aşırı keyifli uçuşumuzun sonunda standart protokollerden geçmiş, havaalanından çıkmak üzere kapıya yönelmiştik. Ancak kapıda hiç beklemediğim bir manzara vardı. En sevdiğim üniversite arkadaşlarım Bizi karşılamaya gelmişlerdi. Ateş’e dönüp baktım.
“Biz buraya toplantıya gelmemiş miydik?” dedim.
“Aaaa tüh bak söylemeyi unuttum!” dedi yalandan üzülmüş gibi yaparak.
“Çok hainsin!” dedim gülerek. Çok mutlu olmuştum. Ateş’in söylediklerimi unutmaması ayrı, arkadaşlarımı görmek ayrı güzeldi. Alessia uzaktan el sallıyordu.
“Tesoro! Non ti siamo mancati?” (Canım! Bizi özlemedin mi?) diye bağırdı
“Sicuramente mi manchi così tanto. Sto arrivando.” (Sizi kesinlikle çok özledim. Geliyorum.) diye cevap verip Ateş’e doğru baktım.
“Git git hadi adamlarımız her şeyimizi otele gö
