Huzursuz olduğum için gece çok iyi uyuyamamıştım. Sabahın erken saatlerinde ayağa dikilmemden de belliydi. Etrafta yardımcılarımız dahil kimse yoktu. Duş aldıktan sonra hazırlanıp kahve içecek ve düşünmeye devam edecektim. Basın açıklaması vermek kendi ellerimizle işimizi takip etmiyoruz deme rezaletini tüm Türkiye’ye duyurmak olurdu. Çıkıp tek başıma yapsam istifa etmek zorunda kalırdım. Kim suçlu olursa olsun adını lekelemek olmazdı. Çalışanların bizi savunmasını istesek onlara zaten ağızlarını kapalı tuttukları için yeterince borçluyduk. Günahlarından arınmak için gündemi değiştirip burs veren şirketlerden de asla olmamıştık. Bunu bugüne kadar yapmadan kendimizi ve ünümüzü kormuştuk. Bugünden sonra da bunu yapamazdık. Muhtemelen avukatlar ve PR danışmanları bunu yapmamızı söyleyecekti.
