ADA
İkinci boktan günümü geçirirken hala yataktan çıkacak gücüm yoktu. En yakın arkadaşlarımdan birinin yasını tutarken bir yandan da bebeğimi nasıl koruyacağımı düşünüyordum. İki gündür sadece tuvalete gitmek için yataktan çıkıyor ve düşünüyordum. Mecburiyetten yemek yiyor, ilaçlarımı alıyordum. Hiç kimseyle konuşmak dahi istemiyordum.
Zaman zaman Ece’den yardım alıp başka bir yere gitmeyi de gözden geçiriyordum. Ancak bunun için Alessia’nın ölümünü atlatmam gerekiyordu. İki gündür, her yattığımda rüyamda, aynı anın içinde çaresizce çırpınıyordum. Öte yandan, zaman zaman ekstra duygusallaşıyor, Ateş’i aramamak için zor duruyordum. Bir bebeğimiz olacağını ona söylemeyi düşünsem de anında bundan vazgeçiyordum. Bilmek onun da hakkı olsa da, bilmediği bir çocuğu için, bildiği çocuğundan vaz
