Bölüm 32
Ucu ölüm kokan yolda adımlar atıyordum. Sonunu bilmediğim, bir boşluğa çekildiğim yolların dikenleri ayağıma batarken vazgeçmemeyi düşünüyordum. Her diken canımı ayrı ayrı yakarken. Kanların yere bulaşan o hallerine bakıyordum. İzleri siyah gecenin aksine parlıyordu. Yol sanki ben yürdükçe daha da uzamış gibiydi. Bir türlü sonu gözükmüyordu. Sis gece yerine bedenime çökmüş gibiydi. Bir korku filminde gibi ağaçlar sık sık yerini alırken bir an önce burdan kurtulmak istiyordum. Gecenin aksine etrafta dolan beyaz güvercin bedemin etrafından dolaşırken elimi uzattım. Parmağıma konduğunda yüzümde oluşan gülümseme ile baktım güvercine. Geceye inat bembeyazdı sanki. Bacaklarıma değen bir el ile eğildiğimse bir kız çocuğu vardı. Mavi gözleri parlarken ellerin uzattı. Küçük ellerini tutt
- Yazar
