İki saatin sonunda polis karakolundan dışarıya adımımı attım. Arhan bir yanımda Ekrem diğer yanımdaydı. Çıkmıştık ama orada geçirdiğim saatler benim aklımdan nasıl çıkacaktı bilmiyorum.
Saat neredeyse gece yarısını vurmuştu. Yola çıktığımızda Ekrem önümdeki arabanın kapısını açtı benim için, Arhan da diğer kapıya doğru yürüdü.
Adım atmadan bekledim öylece.
O konağa dönmek istemiyordum. Bana iftira atılması değildi sadece beni kaçıran. O konak beni yutacak kadar güçlüydü. Basit ama korkutucu bir histi bu.
Arhan, Asya, Zehra, Baver… Ben orada kaldıkça dert benden uzak durmayacaktı.
Benim binmediğimi görünce Arhan da durdu.
“Dilruba hadi” diye seslendi.
“Arhan ben konağa dönmeyeceğim” dedim.
Kapıyı kapatıp yanıma geldi.
“Saat çok geç oldu, şimdilik konağa gidelim bunu yarın k
