ATEŞTEN
Bakışlarımı solgun yüzünde gezdirirken içime sert bir soluk çektim. Hastahaneye geleli saatler olmuştu ama hala daha uyanmamış, bir tepki dahi vermemişti.
Doktorlar gerekli testleri yaparak beklemeye başladıklarını bilerek bir süre uyutacaklarını aksi taktirde yoğun bir travma yaşayabileceğini söylemişti..
İpeğimin bu halde olma sebebi bendim, belki anlatmış olsaydım o şuan yanımda kollarımda olurdu.
Aldığım nefesin ciğerlerime sığmadığını hissederken daha fazla onun bu bitkin haline dayanamayıp kendimi odadan dışarıya attım.
Kapıyı kapatır kapatmaz karşıma çıkan Yağız'ı umursamadan yanından geçtiğimde az ilerde duvarın dibine çökmüş olan ümit Koza'Kozan'ın üzerine yürümeye başladım.
Mehmet yapacağımı anlamış gibi önüme geçerek beni durdurduğunda hastanede olmamızı umursa
