Zerrin’in kapısını tıklattım ama içeriden hiçbir ses gelmiyordu. Endişeyle kapıyı açtım—onu yerde bitkin bir halde buldum! Hemen yanına koşup kucağıma aldım. Gözlerime bakarak, “Ben evlenmek istemiyorum, Halil İbrahim,” diye fısıldadı ve bayıldı.
Ah be küçüğüm, dedim içimden. Bu kadar inat edip yemek yemezsen tabii ki böyle olursun! Sanki zorla evlenen bir tek o… Ben ne yapayım? Bir anda hayatım karardı. Hızla odasından çıktım, “Ana! Yıldız Hanım!” diye bağırdım. Annem telaşla avluya koştu.
“Ne oldu oğlum? Zerrin niye baygın yatıyor kucağında?”
“Odasına girdiğimde yerde halsizdi. Bir süre sonra bayıldı. Kazım’a haber ver, arabayı çalıştırsın! Hastaneye gidelim!”
“Tamam oğlum, acele edin!” dedi annem, gözlerinde endişeyle.
O sırada Yıldız Hanım, yapmacık bir tavırla yanımıza gelip,
