Bugün kefenimi giydiriyorlar. Beyaz kumaşın içinde kayboluyorum, boğuluyorum. Kuaförler geldiğinde, annem kapıyı telaşla açtı. İçeri doluşan kadınlar kahkahalar atıyor, birbirlerine makyaj malzemeleri uzatıyor. Ama ben sadece göğsümde sıkışan korkuyu hissediyorum.
Saçlarımın her telini özenle toplarken, başım ağırlaşıyor. Ellerim kucağımda sımsıkı kenetlenmiş. Kıpırdamıyorum. Her hareket, bir adım daha geriye düşmek gibi. "Çok güzel olacak," diyor biri. "Gelin gibi oldun." Ben zaten gelindim. Ama gelin olmak ne demekti?
Aynaya bakıyorum. Tanımadığım bir yüz. Elmacık kemiklerim belirginleşmiş, dudaklarım daha koyu. Gözlerimin içine bakıyorum ama içimde bir şey kırılıyor. Kendi yüzümü tanımıyorum. Bir maske gibi duruyor.
Dışarıdan davullar yükseliyor. Kapının hemen ötesinde, hayatım
