GECE: AVLU – ŞİWAN VE HALİL İBRAHİM YÜZLEŞMESİ
Gecenin koyu sessizliği çökmüştü. Avluda bir tek rüzgârın uğultusu ve uzaktaki köpek havlamaları duyuluyordu. Şiwan Ağa, büyük sedirin köşesinde oturuyordu; elinde tesbihi, gözleri boşluğa dalmıştı. Yaşlı yüzü karanlıkta daha da sert görünüyordu ama gözleri... onlar yorgundu. Çok yorgun.
Ayak sesleri yaklaştı. Halil İbrahim yavaşça avluya girdi. Babasının yanına oturdu. Bir süre hiç konuşmadılar. Tesbihin tıkırtısı ikisinin de yüreğine işleyen tek sesti.
Halil İbrahim:
“Baba… bir gün bu sessizlik bizi öldürecek.”
Şiwan Ağa:
(başıyla hafif onayladı)
“Bazen sessizlik, kelimelerden daha güçlüdür oğul. Özellikle pişmanlıklar için…”
Halil İbrahim başını eğdi, sonra derin bir nefes aldı.
Halil İbrahim:
“Senin oğlunum ben. Ama bazen bana sa
