Sessizliğinde
Gözlerimi açtığımda odada bir eksiklik vardı. Zerrin yoktu. Yatak hâlâ buruşuktu, vücut ısısının izi bile silinmemişti ama kendisi gitmişti. “Nereye gitti bu kız bu kadar erken saatte?” dedim içimden. Saat yediydi henüz. Oysa bu evde kahvaltı genellikle ondan önce başlamazdı.
Başımı yastıktan kaldırıp etrafı süzdüm. Odanın loşluğu sabah olduğunu belli ediyordu ama içime çöken ağırlık uykudan çok başka bir şeydi. Yavaşça doğruldum; kaslarım sızlıyor, başım zonkluyordu. Bir yerlerimi üşütmüş olmalıydım. Birkaç saniye oturup kendime gelmeye çalıştıktan sonra mutfağa yöneldim. Belki kalkıp bir şeyler içmeye gitmiştir, dedim içimden.
***
Mutfak kapısına yaklaştıkça parkelerin hafif gıcırdayan sesi duyuldu. Ev, sabahın o tanıdık sessizliğine gömülmüştü. Kimsenin uyanık olduğuna
