Önündeki şöminenin usul usul yanmasını izledim. Gözlerim belki de dakikalarca ateşin dansında takılı kaldı. Alevler birbirine karışmış, içine atılan her şeyi kasıp kavuracak kadar sert yanıyordu. Canım yanıyordu, canım öyle çok yanıyordu ki nefesimin kesildiğini hissettim. Yanımda duran adamın kokusunu içime çektim. Onun kokusu, benim bu dünyadaki cennetimdi. Ben bu dünyada cehennemi yaşıyordum belki ama onun kokusuyla huzur buluyordum. Onun gözlerinde hayat buluyordum. Aşık olmaktan deli gibi kaçan, hayatı boyunca erkeklerden kötülük dışında hiçbir şey görmeyen ben; kendimi bu ateş gibi yanan adama teslim etmiştim. Ve onun, kendi ateşinde beni de yakmasına izin vermiştim.
" Hayat kaç kere bir insanın yüzüne tokadını vurur? Bir insan kaç kere ölmek için bağırır ve yalvarır? Kırılan kalp b
