İnsanlar ya da en azından benim gibi olan insanlar kontrollü davranmak için duygularını saf dışı bırakırlar. Duygusuz davranmayı da kabuksuz bir kaplumbağa olarak düşünebilirsiniz. Ama bunu kabullenmek çok da kolay değildir. Duygusuz davrandığımız da korunduğumuza inanırız. Bu zamana kadar da böyle inandım ben. Ama tabularım teker teker yıkılmaya başladığında kafama yerleşen ilk düşünce sizi koruyanın duygular olduğuydu.
Duştan çıkıp teyzemi odamda gördüğüm de hissettiğim ilk duygu da şaşkınlık olmuştu. Gülümseyen gözleri yüzüme odaklanınca kontrollü tavrımı tamamen rafa kaldırdım o an için.
-Teyze bir şey mi oldu?
-Yok canım. Belli ki yardıma ihtiyacın var onun için geldim. Diyor.
-Ne yardımı? Diyorum kaşlarım çatılırken.
-Dışarı çıkmayacak mısın sen? Diyor dolabıma yönelirken.
