DALYA
O günden bu güne acım azalır sanmıştım değişirim unuturum sanmıştım ama insan kolay kolay ellerine bulanan kanı unutamıyordu. Geceleri uyku uyuyamıyordum kabuslar arasında sıkışıp kalıyordum kabus görmekten korktuğum için uyumak da istemiyordum. Herkes uyurken ben nöbetçilerle birlikte dim dik ayakta duruyordum. Bir insan daha uyumaktan bu kadar korkar olamazdı benim kadar korkamazdı ne zaman uyusam Çars denen o adam gözümün önüne geliyordu ya da ne zaman gözlerimi kapatsam o anları tekrar hatırlıyordum. Koridorlarda boş boş geziniyordu bir katil daha fırlasa da beni öldürüp bu dertten kurtarsa diye bekliyordum ama nerede? Zaten hiçbir zaman istediğimiz şeyler olmaz istemediklerimiz olur.
Bahçeye çıktığımda otelin merdivenlerine oturmuştum. Dışarıdaki karanlığın ve etrafın güzelliğ
