Hastanedeki o geceyi gözlerim kapalı geçirdim, ama uyumak mümkün değildi. Her nefes alışımda bebeklerimi düşündüm. Onların minik kalp atışları, küvezin içinde gördüğüm kırmızı tenleri, her soluk alışları zihnimden silinmiyordu. Her an bir şeylerin yanlış gitmesinden korkuyordum. Hasan, yanımda sessizce oturuyordu; gözleri sık sık bebekleri takip ediyordu ama bana hiç dokunmadı, sadece varlığıyla güven veriyordu.
Sabah olunca hemşire geldi. İlk rutin kontroller ve süt sağma işlemi… Ellerim titriyordu ama içimdeki korku ve sevgi birbirine karışmıştı. Her damla sütü sağarken bebeklerime bakıyordum. Her damla, onları hayatta tutan bir bağ gibiydi. Hemşire nazikçe bana yardım ediyordu, sütü aldığında hemen küvezin yanına götürüyordu.
Gün boyunca sadece onları izledim. Doktor birkaç kez geldi,
