Gözlerimi açtığımda tavan farklıydı.
Bu floresan daha beyazdı. Daha güçlü. O küçük sağlık ocağının tavanı değildi bu. Daha yüksek. Daha soğuk.
Bir an hiçbir şey hatırlamadım.
Sonra…
Bir boşluk hissi.
Karnım.
Karnım hafifti.
O hafiflik yıldırım gibi çarptı.
Yaşıyor olmama sevinemedim bile.
Panik bir anda göğsüme oturdu.
“Çocuklarım.” dedim nefes nefese. “İkizlerim!”
Doğrulmaya çalıştım.
Ama vücudum bana ait değildi. Başım döndü. Göğsümde bir baskı vardı. Kolumda serum. Alt tarafım sızlıyordu. İçimde boşluk değil, yanma vardı.
“Çocuklarım!” diye daha sert söyledim.
Bir el omzuma bastırdı.
“Sakin ol.”
Hasan.
Onun varlığını o an fark ettim. Yüzü çökmüş. Sakalları uzamış gibi geldi ama mümkün değildi. Belki de yeni fark ediyordum onu. Göz altları mor.
“Bebekler iyi.” dedi. “K
