Konserden sonraki üç gün boyunca film için hem evden hem de yapım şirketinden hiç durmadan çalıştık. Hala enerjim çok düşüktü, fırsat bulduğum her anda Ateş’in odasındaki kanepede uyukluyordum. Ateş defalarca istersem evde kalabileceğimi söyledi ama çalışmanın kafamı dağıtmaya yardımcı olduğunu çoktan anlamıştım. Üstelik Ateş işe giderken geride kalan olmak istemiyordum.
Hala onu gündelik hayatına bu kadar kolay devam edebildiği için kıskanıyordum, bundan tabii ki haberi yoktu. Dışarı aktardıklarımla onu yeterince endişelendiriyordum zaten bir de içimde tuttuklarımı görse duysa beni hiç düşünmeden tımarhaneye kapatırdı büyük ihtimalle. Tamam tamam, yine ona haksızlık ediyordum. Benden hiçbir şekilde vazgeçmeyeceğini anlamıştım, bundan bir şüphem yoktu da her şeyi; her hissi, her duyguyu,
