Cemre
Hayatın akışına dönmemiz gerektiğini bildiren sinyaller ertesi sabah geldi. Güne Ateş’in telefonunun çalması ile başlamıştık. Yapım şirketinden arıyorlardı. Kendi dertlerime gömüldüğümden hayatı tekrardan kaçırdığımı hatırlatan da o arama olmuştu. Acar komada yattığı yataktan bile hayallerimle arama girmeyi başarmıştı işte. O böyleydi; varlığı bile her şeyi mahvetmeye yetiyordu.
Bunları düşünüyordum çünkü hayata dönmek için yeterince istekli değildim. Hala bir şeyler başaran kadın olma isteğim vardı ancak buna yetecek gücü içimde bulamıyordum. Beni bıraksınlar günlerimi, hatta aylarımı yatakta örtünün altında geçireyim istiyordum. Böyle yapmamam gerektiğini biliyordum üstelik.
Bir sene kadar önce geçirdiğim kazadan sonra uzun bir tedavi döneminden geçmiştim. Aslında nasıl olmam g
