Terapiden çıktığımızda ikinci balkan harbinden çıkmış kadar yaralı, yorgun ama bir o kadar da umut dolu hissediyordum. Zaten bugüne kadar beni ayakta tutan iki şey vardı; biri yıllarca besleyip büyüttüğüm sevgim, bir diğeri ise umuttu. Bu ikisi olmadan bugün de ayakta kalabileceğimi sanmıyordum.
Ateş ile birlikte eve dönerken markete uğrayıp alışveriş yaptık. Bugünkü kafa dağıtma operasyonumuz misafircilik oynamaktı. Akşam yemeğine Aslı ile nişanlısı Fatih bize geleceklerdi. Eve geldiğimiz anda Ateş bunun için hazırlıklara koyulmuştu bile.
“Yemeği dışarda yeseydik ya da en azından dışardan bir şeyler söyleseydik, olmaz mıydı?” diye sordum, Ateş aldığımız sebzeleri yıkarken. Yemek yapmakta başarısız değildim, aksine her türlü yemeği gayet lezzetli bir şekilde yapabileceğimi de biliyordum
