Şafak, Kuzey’in gri ve puslu göğüne isteksizce söküyordu. Kalenin avlusunda toplanan küçük grup için bu sabah, yeni bir günün başlangıcından çok, bilinmeze doğru atılan ilk adımın ağırlığını taşıyordu. Atların nefesleri soğuk havada beyaz buhar bulutlarına dönüşüyor, nalların taş zemindeki huzursuz tıkırtıları sessizliği bozuyordu.
Arven, atının eyerini son kez kontrol ederken, ellerinin hafifçe titrediğini fark etti. Korkudan değildi bu; daha çok, vücudunun yaklaşan fırtınayı hisseden bir hayvan gibi gerilmesinden kaynaklanıyordu. İçindeki kurt, huzursuzdu. Tüyleri diken diken olmuş, görünmez bir tehdide hırlıyordu.
“Hazır mısın?”
Juan’ın sesi, düşüncelerini böldü. Arven başını çevirdi. Juan, kendi atının yanında duruyordu. Zırhını kuşanmıştı, ama sol kolundaki hareket kısıtlılığı dikk
