Arven’in avucunda patlayan ışık, bir patlama gibi değil, evrenin nefes alışı gibiydi. Saf, kör edici ve mutlak.
Işık Çiyi kolyesinin parçalanmasıyla serbest kalan enerji, Arven’in derisine nüfuz ettiğinde, damarlarında akan kan bir an için sıvı altını andırdı. Gözbebekleri kayboldu; yerini, güneşin yüzeyini andıran, dönen, erimiş bir parlaklık aldı. Bedeni titredi, insan formu ile içindeki kurdun vahşi doğası arasındaki çizgi bulanıklaştı.
“YOK OLUN!” diye haykırdı Arven. Sesi, kendi sesi değildi. Binlerce yıllık ormanların rüzgârı, dağların gürlemesi ve şelalelerin kükremesiydi.
Üzerine gelen ilk Gölge Şövalyesi, kılıcını indirmeye fırsat bile bulamadı. Arven, insan gözünün takip edemeyeceği bir hızla, ardında altın rengi bir iz bırakarak ileri atıldı. Elinde kılıç yoktu; buna ihtiyacı
