Uyandığımda Yaman hâlâ uyuyordu. Nefesi düzenliydi ama yüzü gergindi; savaşan adamlar uykuda bile tetikte olur. Bir an yüzüne baktım. Dün geceki sertliğiyle, şimdi uyuyan hâli arasında uçurum vardı. Aynı adamdı ama aynı kişi değildi.
Sessizce doğruldum. Üniformamı giyerken içimde garip bir dinginlik vardı. Rüyadan kalan o ağırlık yoktu artık. Yerini daha tanıdık bir duygu almıştı: görev bilinci.
Çadırdan çıktığımda kamp çoktan ayaklanmıştı. Silah sesleri değil ama metal tıkırtıları, bağırmadan verilen emirler, hızlı adımlar…
Savaş alanının sabahı böyle olur. Gürültüsüz ama sert.
Kenan’ı uzakta gördüm. Bana bakmadı. İyi.
Yaman da birazdan çıkacaktı; onu beklemedim. Aynı çadırdan çıkmak şu an ikimize de iyi gelmezdi.
Komuta çadırına çağrıldım.
Haritanın başında Albay vardı. Yüzü ifade
